وقتي نقش بيش از حد باورپذير مي شود

چند شب پيش مهران احمدي، بازيگر نقش رضا در سريال تا ثريا در برنامه پارك ملت حاضر شد و گفت: در خيابان برخي از مردم ديد خوبي نسبت به من ندارند. من را كه مي بينند انگار كه يك نزول خور ظالم را ديده اند.

    پس از صحبت هاي اين بازيگر همايون ارشادي بازيگر نقش سرهنگ هم سر درد دلش باز شد و گفت: اتفاقا به من هم مي گويند اين قدر ثريا را اذيت نكن. با او مهربان باش.
    اينها را كه شنيدم ياد گفته هاي حسن ميرباقري، بازيگر نقش پسر مالك اشتر افتادم. چند ماه پيش او خاطره اي تعريف مي كرد كه روي ديگر سكه ارتباط مخاطبان با بازيگران بود. ميرباقري مي گفت: چند ماه پيش همزمان با پخش سريال مختارنامه به يكي از شهرستان ها رفته بودم. شبكه استاني آن شهرستان من را به برنامه اي زنده دعوت كرد و من در آن درباره ويژگي هاي نقش صحبت كردم. وقتي از سازمان صدا و سيما بيرون آمدم ديدم پيرمردي خودش را به آنجا رسانده است. پيرمرد آمده بود كه من را در آغوش بگيرد. انگار كه من نسبتي با آن شخصيت دارم يا اين كه خودش هستم. پيرمرد از شدت خوشحالي اشك شوق مي ريخت! (نقل به مضمون(

    مردماني كه با ديدن بازيگر نقش آقاي رضا نزول خور خشمگين مي شوند و پيرمردي كه با ديدن بازيگر نقش پسر مالك اشتر اشك شوق مي ريزد يك ويژگي مشترك دارند. هر دويشان آنچنان نقش را باور كرده اند و آنچنان در دنياي سريال فرو رفته اند كه نمي توانند بين نقش و بازيگرش فاصله بگذارند. بازيگر هر چقدر كه توضيح بدهد من فقط نقش بازي كرده ام، فايده اي ندارد. جادوي سينما و تصوير كار خودش را كرده است.
    در اين وضعيت بازيگر نمي داند كه بايد خوشحال بشود يا ناراحت. از يك طرف بازيگر با مخاطبي مواجه است كه با نقش كاملاارتباط برقرار كرده است. از طرف ديگر اين مساله ممكن است منجر به دلخوري يا ناراحتي يك بازيگر شود. بازيگر دوست دارد در كوچه و خيابان زندگي شخصي اش را داشته باشد؛ اما به مردمي برمي خورد كه او را بر اساس آنچه بازي كرده است، قضاوت مي كنند. احتمالاهمين شيوه مواجهه است كه بازيگران را تشويق مي كند بيشتر در نقش آدم هاي خوب و مهربان و مثبت ظاهر شوند. اين طور است كه بازار نقش هاي منفي سرد مي شود و از آن طرف مي بينيم خيلي ها براي ارائه يك نقش مثبت صف مي بندند.

    هر چقدر سواد بصري و رسانه اي مخاطبان تلويزيون يا سينما بالاتر برود حاشيه امن بازيگران بيشتر مي شود. مخاطبي كه قواعد بازيگري را مي شناسد، مي داند كه بازيگر يك شخصيت نمايشي دارد و يك شخصيت واقعي و اين دو را نبايد با هم اشتباه گرفت.